Blog

Rdz 6

5 Wtedy Pan widział, że wielka jest niegodziwość ludzi na ziemi, i że wszystkie ich myśli oraz dążenia ich serc są ustawicznie złe.
6 I żałował Pan, że stworzył człowieka na ziemi, i zasmucił się w sercu swoim.
7 I rzekł Pan: «Zgładzę ludzi, których stworzyłem, z powierzchni ziemi – człowieka, bydło, zwierzęta pełzające i ptaki podniebne – bo żałuję, że ich stworzyłem».
8 Noe zaś znalazł łaskę w oczach Pana.

9 Oto dzieje Noego. Noe był człowiekiem sprawiedliwym, nieskazitelnym wśród swojego pokolenia. Noe chodził z Bogiem.
10 Noe miał trzech synów: Sema, Chama i Jafeta.
11 Ziemia została skażona przed Bogiem, ziemia napełniła się przemocą.
12 Bóg spojrzał na ziemię – a była skażona, bo wszelkie ciało na ziemi postępowało niegodziwie.
13 Wtedy Bóg rzekł do Noego: «Postanowiłem położyć kres wszelkiemu ciału, bo ziemia z ich powodu pełna jest przemocy. Zgładzę ich razem z ziemią.
14 Zbuduj sobie arkę z drzewa żywicznego. Uczyń w arce przegrody i powlecz ją smołą wewnątrz i na zewnątrz.
15 Tak ją zbudujesz: długość arki trzysta łokci, szerokość pięćdziesiąt, a wysokość trzydzieści.
16 Zrób w arce dach i zakończ go na jeden łokieć od góry. Umieść wejście z boku arki, zrób w niej trzy piętra: dolne, środkowe i górne.
17 Ja zaś sprowadzę potop wód na ziemię, by zniszczyć spod nieba wszelkie ciało tchnące życiem. Wszystko, co jest na ziemi, zginie.
18 Z tobą jednak zawrę przymierze. Wejdziesz do arki ty, twoi synowie, twoja żona i żony twoich synów razem z tobą.
19 Z każdego żywego stworzenia po parze wprowadzisz do arki, aby zostały przy życiu z tobą: samca i samicę.
20 Z każdego gatunku ptactwa, bydła i wszystkiego, co się porusza po ziemi, po parze z każdego rodzaju przyjdą do ciebie, by zostały przy życiu.
21 A ty weź sobie wszelką żywność, jaką się jada, i zgromadź ją, by służyła za pokarm tobie i im.
22 Noe uczynił tak, jak Bóg mu nakazał – tak uczynił.

Rdz 7

1 I rzekł Pan do Noego: «Wejdź do arki ty i cały twój dom, bo widziałem, że jesteś sprawiedliwy przede Mną w tym pokoleniu.
2 Z wszelkiego bydła czystego weź z sobą po siedem par: samca i jego samicę; a ze zwierząt nieczystych – po jednej parze: samca i jego samicę.
3 Także z ptactwa podniebnego po siedem par: samca i samicę, by zachować przy życiu ich potomstwo na całej ziemi.
4 Bo jeszcze przez siedem dni spuszczę deszcz na ziemię przez czterdzieści dni i czterdzieści nocy; wygładzę z powierzchni ziemi wszystkie istoty, które uczyniłem».
5 Noe uczynił tak, jak mu Pan rozkazał.

6 Noe miał sześćset lat, gdy nastał potop, wody na ziemi.

7 Noe wszedł więc do arki wraz z synami, żoną i żonami swoich synów przed wodami potopu.
8 Z bydła czystego i nieczystego, z ptactwa i wszystkiego, co się porusza po ziemi,
9 weszły po parze do Noego do arki: samiec i samica, jak Bóg nakazał Noemu.
10 A po siedmiu dniach wody potopu spadły na ziemię.

11 W roku sześćsetnym życia Noego, w drugim miesiącu, siedemnastego dnia tego miesiąca, w tym właśnie dniu trysnęły wszystkie źródła Wielkiej Otchłani i otwarły się upusty nieba. [wody z góry i wody z dołu]

12 I deszcz padał na ziemię przez czterdzieści dni i czterdzieści nocy.

13 W tym właśnie dniu wszedł do arki Noe, Sem, Cham i Jafet, synowie Noego, jego żona i trzy żony jego synów.
14 Oni i wszelkie dzikie zwierzęta według ich rodzajów, wszelkie bydło według ich rodzajów, wszelkie zwierzęta pełzające po ziemi według ich rodzajów, wszelkie ptactwo według swych rodzajów – wszystko, co latało, wszelkie ptaki.
15 Przyszły do Noego do arki po parze ze wszystkich istot, w których było tchnienie życia.
16 Weszły samiec i samica ze wszystkich istot, jak Bóg nakazał Noemu.

I Pan zamknął za nim drzwi.

17 Potop trwał na ziemi czterdzieści dni. Wody wezbrały i podniosły arkę, tak że uniosła się nad ziemią.

18 Wody przybrały i bardzo się wzmogły na ziemi, a arka unosiła się na powierzchni wód.
19 Wody wzbierały coraz bardziej i zakryły wszystkie wysokie góry pod całym niebem.
20 Na piętnaście łokci ponad szczyty gór wody się podniosły i zakryły je.
21 Zginęło wszelkie ciało poruszające się po ziemi: ptaki, bydło, dzikie zwierzęta, wszystko, co się roi na ziemi, i wszyscy ludzie.

22 Wszystko, co żyło i miało tchnienie życia w nozdrzach, wszystko, co było na suchym lądzie – pomarło.
23 Tak zgładzone zostały wszystkie istoty żyjące, które były na powierzchni ziemi – od człowieka aż do bydła, zwierząt pełzających i ptactwa podniebnego – wszystko to zostało zgładzone z ziemi. Ocalał tylko Noe i ci, którzy byli z nim w arce.

24 A wody wezbrały nad ziemią przez sto pięćdziesiąt dni.

Rdz 8

1 I wspomniał Bóg na Noego, na wszystkie zwierzęta i bydło, które były z nim w arce. I zesłał Bóg wiatr na ziemię, i wody zaczęły opadać.
2 Zamknięte zostały źródła Otchłani i upusty nieba,

i ustał deszcz padający z nieba.
3 Wody stopniowo ustępowały z ziemi.

Po upływie stu pięćdziesięciu dni opadły.
4 A w siódmym miesiącu, siedemnastego dnia tego miesiąca, arka osiadła na górach Ararat.
5 Wody nadal opadały aż do dziesiątego miesiąca; w pierwszym dniu dziesiątego miesiąca ukazały się szczyty gór.

6 Po upływie czterdziestu dni Noe otworzył okno arki, które był zrobił,
7 i wypuścił kruka; ten wylatywał i wracał, aż wyschły wody na ziemi.
8 Potem wypuścił gołębicę, aby zobaczyć, czy wody opadły z powierzchni ziemi.
9 Ale gołębica nie znalazła miejsca, gdzie mogłaby osiąść, i wróciła do niego do arki, bo wody były jeszcze na całej powierzchni ziemi. Noe wyciągnął rękę, pochwycił ją i wziął do siebie do arki.
10 Zaczekał jeszcze siedem dni i znów wypuścił gołębicę z arki.
11 Gołębica wróciła do niego pod wieczór, a oto miała w dziobie świeży listek z drzewa oliwnego. Noe poznał wtedy, że wody na ziemi opadły.
12 Zaczekał jeszcze następne siedem dni i znów wypuścił gołębicę, i już nie wróciła do niego.

13 W sześćset pierwszym roku życia Noego, w pierwszym dniu pierwszego miesiąca, wody opadły z ziemi.

Noe zdjął dach arki i zobaczył, że powierzchnia ziemi obeschła.

14 A w drugim miesiącu, dwudziestego siódmego dnia tego miesiąca, ziemia całkowicie wyschła.
15 Wtedy Bóg przemówił do Noego tymi słowami:
16 «Wyjdź z arki, ty i twoja żona, twoi synowie i żony twoich synów z tobą.
17 Wyprowadź z sobą wszystkie istoty żywe, które są z tobą: wszystkie żywe istoty – ptaki, bydło i wszystko, co się porusza po ziemi – niech się rozradzają na ziemi, niech będą płodne i niech się rozmnażają na ziemi».
18 Noe wyszedł więc wraz z synami, żoną i żonami swoich synów.
19 Wszystkie zwierzęta, wszystko, co się porusza, wszelkie ptaki – wszystko, co się porusza po ziemi – wyszły z arki według swoich gatunków.

20 Noe zbudował ołtarz dla Pana i wziął ze wszystkich zwierząt czystych i ze wszystkich ptaków czystych, i złożył je w ofierze całopalnej na ołtarzu.
21 A gdy Pan poczuł miłą woń, rzekł do siebie: «Nie będę już więcej przeklinał ziemi z powodu człowieka, bo myśli jego serca są złe już od młodości. Nie będę też już więcej niszczył wszystkiego, co żyje, jak to uczyniłem.
22 Począwszy od tej chwili, dopóki istnieć będzie ziemia, siew i żniwo, chłód i gorąco, lato i zima, dzień i noc – nie ustaną».

Rdz 9

1 Bóg pobłogosławił Noego i jego synów, mówiąc im: «Bądźcie płodni i rozmnażajcie się, abyście zaludnili ziemię.
2 Postrach i lęk przed wami ogarnie wszystkie zwierzęta ziemi, wszystkie ptaki powietrzne, wszystko, co się porusza na ziemi, i wszystkie ryby morskie – zostały wam oddane w ręce.
3 Wszystko, co się porusza i żyje, będzie dla was pokarmem; tak jak dawałem wam jarzyny zielone, daję wam wszystko.
4 Tylko nie będziecie jedli mięsa z krwią życia.
5 Upomnę się też o waszą krew – za życie wasze upomnę się u każdego zwierzęcia i u człowieka: u każdego, kto przelał krew brata swego, upomnę się o życie człowieka.
6 Kto przelewa krew człowieka, przez człowieka ma być przelana jego krew, bo na obraz Boga uczyniony został człowiek.
7 Wy zaś bądźcie płodni i rozmnażajcie się, zaludniajcie ziemię i miejcie nad nią władzę».

8 Potem Bóg rzekł do Noego i do jego synów:
9 «Oto Ja zawieram przymierze z wami i z waszym potomstwem,
10 z wszelką istotą żywą, która jest z wami: z ptactwem, bydłem i wszystkimi zwierzętami ziemi, które są z wami – ze wszystkimi, które wyszły z arki – z wszelkim zwierzęciem na ziemi.
11 Zawieram z wami przymierze, że nigdy już nie zostanie zgładzone żadne ciało wodami potopu i że już nigdy nie będzie potopu niszczącego ziemię».
12 Po czym Bóg dodał: «A taki będzie znak przymierza, które Ja zawieram z wami i z wszelką istotą żywą, jaka jest z wami, na wieczne czasy:
13 Łuk mój kładę na obłoki, aby był znakiem przymierza między Mną a ziemią.
14 Gdy zbiorę obłoki nad ziemią i gdy ukaże się łuk na obłokach,
15 wspomnę na przymierze, które zawarłem między Mną a wami oraz wszelką istotą żywą – każdym ciałem – i nie będzie już wód na potop dla zniszczenia wszelkiego ciała.
16 Gdy łuk będzie na obłokach, spojrzę na niego, aby wspomnieć na wieczne przymierze między Bogiem a wszelkim ciałem żyjącym, jakie jest na ziemi».
17 Rzekł Bóg do Noego: «To jest znak przymierza, które zawarłem między Mną a wszelkim ciałem, jakie jest na ziemi».

Główne różnice między wersją kapłańską (P)

i jahwistyczną (J) opowieści o potopie