Mesjasz
Mesjasz to hebrajskie słowo (hebr. מָשִׁיחַ, māšîaḥ; gr. xριστός christos) oznaczające „namaszczonego” albo „pomazańca” – osobę mianowaną na funkcję poprzez namaszczenie głowy olejem.
1 Sm 10, 1
Samuel wziął wtedy naczyńko z olejem i wylał na jego głowę, ucałował go i rzekł: «Czyż nie namaścił cię Pan <na wodza swego ludu, Izraela? Ty więc będziesz rządził ludem Pana i wybawisz go z ręki jego wrogów dokoła. A oto znak dla ciebie, że> Pan cię namaścił na wodza nad swoim dziedzictwem
1 Sm 16
12 Posłał więc i przyprowadzono go: był on rudy, miał piękne oczy i pociągający wygląd. – Pan rzekł: «Wstań i namaść go, to ten».
13 Wziął więc Samuel róg z oliwą i namaścił go pośrodku jego braci. Począwszy od tego dnia duch Pański opanował Dawida. Samuel zaś udał się z powrotem do Rama.
Mesjaszem był przede wszystkim król – przywódca polityczny, który pokona przeciwników i zapewni dobrobyt swojemu państwu i ludowi. Świetnie ilustruje to: Psalm 2
Mesjasz nie musiał zawsze być potomkiem Dawida ani nawet Izraelitą ani wyznawcą JHWH, jak widzimy we fragmencie Iz 45:
Mesjasz w NT:
Mt 19
27 Wtedy Piotr rzekł do Niego: «Oto my opuściliśmy wszystko i poszliśmy za Tobą, cóż więc otrzymamy?»
28 Jezus zaś rzekł do nich: «Zaprawdę, powiadam wam: Przy odrodzeniu, gdy Syn Człowieczy zasiądzie na swym tronie chwały, wy, którzy poszliście za Mną, zasiądziecie również na dwunastu tronach, sądząc dwanaście pokoleń Izraela.
29 I każdy, kto dla mego imienia opuści dom, braci lub siostry, ojca lub matkę, dzieci lub pole, stokroć tyle otrzyma i życie wieczne odziedziczy.
30 Wielu zaś pierwszych będzie ostatnimi, a ostatnich pierwszymi.
Tabliczka na krzyżu
Mk 15, 26: Był też napis z podaniem Jego winy, tak ułożony: «Król Żydowski».
Syn Boży
W znaczeniu istoty boskiej podległej wyższemu bóstwu takiej ja anioł lub jakiś bóg niższego szczebla.
Rdz 6,2 – Synowie Boży widząc, że córki ludzkie były piękne…
Hi 1,6 – Pewnego dnia synowie Boży przyszli, aby stanąć przed Panem.
Ps 82, 6 – Ja rzekłem: Jesteście bogami i wszyscy – synami Najwyższego
W znaczeniu króla narodu wybranego, którego Bóg „adoptuje” jako swego syna:
2 Sm 7 – Bóg mówi do Dawida
W najszerszym znaczeniu wszyscy Izraelici są synami bożymi:
Oz 11, 1: Miłowałem Izraela, gdy jeszcze był dzieckiem, i syna swego wezwałem z Egiptu.
Syn człowieczy (albo „syn ludzkości” – ben adam) to synonim do: człowiek, śmiertelnik, ktoś znacznie słabszy niż Bóg.
Ps 146 [wersja zmanipulowana z Biblii Tysiąclecia;) ]
1 Alleluja. Chwal, duszo moja, Pana,
2 chcę chwalić Pana, jak długo żyć będę; chcę śpiewać Bogu mojemu, póki będę istniał.
3 Nie pokładajcie ufności w książętach ani w człowieku, u którego nie ma wybawienia.
4 Gdy tchnienie go opuści, wraca do swej ziemi, wówczas przepadają jego zamiary.
Inne wersje Ps 146, 3
Tekst oryginalny: „אַל־תִּבְטְחוּ בִנְדִיבִים בְּבֶן אָדָם שֶׁאֵין לוֹ תְשׁוּעָה”
Transkrypcja: „Al tivtĕḥû binĕdîvîm, bĕven ’ādām, še’ên lô tĕšû‘āh”
Hi 25
4 Czy człowiek jest sprawiedliwy w oczach Boga, a syn niewiasty – bezgrzeszny?
5 Jeśli niejasny i księżyc, gwiazdy przed Nim nieczyste,
6 tym więcej człowiek – ten robak, i syn człowieczy – znikomość».
Zwrot „Syn człowieczy” występuje wyjątkowo często w księdze Ezechiela gdzie Bóg zwraca się tak do proroka. Tak jakby mówił: „człowieku” albo „śmiertelniku”.
Ez 2,1 – „Synu człowieczy, stań na nogi, chcę do ciebie mówić.”
Ez 2,3 – „Synu człowieczy, posyłam cię do synów Izraela…”
Ez 3,1 – „Synu człowieczy, zjedz, co masz przed sobą…”
Ez 3,17 – „Synu człowieczy, ustanowiłem cię stróżem domu Izraela.”
Ez 4,1 – „Ty zaś, synu człowieczy, weź cegłę…”
Ez 37,3 – „Synu człowieczy, czy kości te mogą ożyć?”
Ez 38,2 – „Synu człowieczy, zwróć się ku Gogowi z kraju Magog…”
Ez 39,17 – „A ty, synu człowieczy, tak mówi Pan Bóg…”
Jako bohater, wysłannik, postać szczególna w kontekście apokaliptycznym, kiedy już wiadomo, że na mesjasza z rodu Dawida nie ma co liczyć:
Dn 7, 1-14 (fragmenty) cały tekst tutaj:
miał Daniel sen
Cztery ogromne bestie wyszły z morza, a jedna różniła się od drugiej.
Pierwsza podobna była do lwa
A oto druga bestia, zupełnie inna, podobna do niedźwiedzia
Potem patrzałem, a oto inna [bestia] podobna do pantery
a oto czwarta bestia, okropna i przerażająca, o nadzwyczajnej sile. Miała wielkie zęby z żelaza <i miedziane pazury>
Różniła się od wszystkich poprzednich bestii i miała dziesięć rogów.
13 Patrzałem w nocnych widzeniach: a oto na obłokach nieba przybywa jakby Syn Człowieczy. Podchodzi do Przedwiecznego i wprowadzają Go przed Niego.
14 Powierzono Mu panowanie, chwałę i władzę królewską, a służyły Mu wszystkie narody, ludy i języki. Panowanie Jego jest wiecznym panowaniem, które nie przeminie, a Jego królestwo nie ulegnie zagładzie.